Cry for help from
Polen
18 June 2006
Easy needs a home
Kontakt:
Hunde in Not Polen
www.hundeinnotpolen.de
Michaela.Ansah@gmx.de
Tel: 04195/990366
oder:
Frau Dehmel
04106/74674
Contact:
Hunde in Not Polen
www.hundeinnotpolen.de
Michaela.Ansah@gmx.de
Tel: 0049 4195/990366
of:
Frau Dehmel
0049 4106/74674
09.05.06:
Wir über Easy:
Am 2.5.06 durfte ich Easy bei unserem Besuch in Papianice
kennenlernen,er ist ein trauriger Hund,der an einer viel zu kurzen
Kette lebt...
Im Gegensatz zu seinen "Zellennachbarn" zeigte sich Easy sehr
ruhig! Ich setzte mich rückwärts in seine Box,damit er sich nicht
bedrängt fühlte. Sanft kam er an -gähnen, recken, er nahm Kontakt
zu mir auf - ich drehte mich langsam um und guckte in dieses
traurige Gesicht. Ich musste etwas weinen...
Als wenn er mich verstand, stupste er seinen grossen Kopf an meine
Hand, er liess sich kraulen, zart, ohne aufdringlich zu sein.
Verstohlen gab er mir dann seine Pfote, mit den langen
Krallen.
Easy sitzt
schon viel zu lange einsam und vergessen an diesem Platz,er braucht
nun wirklich bald ein ruhiges zu Hause,mit feinfühligen Menschen,
die ihn nicht bedrängen, die seine seelischen Wunden
heilen...
Bitte, liebe Menschen mit Herz, gebt euch einen Ruck und Easy eine
Chance,lange wird er nicht mehr durchhalten!! Easy,wir denken an
dich...halte durch!!!
Ela
09-05-06:
Wij over EASY:
Op 02-05-06 mocht ik Easy met ons bezoek in Papianice leren kennen,
hij is een verdrietige hond die aan een veel te korte ketting
leeft...
In tegenstelling met zijn '' cel-buren'' liet hij zich heel rustig
aanzien! Ik zette me met mijn rug naar hem toe in zijn box, zodat
hij zich niet bedreigd hoefde te voelen. Heel zachtjes kwam
hij-gapen, strekken, hij nam contact met mij op-ik draaide me
langzaam om en keek in dit verdrietige gezicht. Ik moest een beetje
huilen....
Alsof hij me begreep, duwde hij zijn grote kop tegen mijn hand, hij
liet zich krauwlen,zachtjes, zonder opdringerig te zijn. Stiekum
gaf hij mij zijn poot, met de lange nagels.
Easy zit al veel te lang eenzaam en
vergeten op deze plek, hij heeft nu dringend een rustig thuis
nodig, met fijngevoelige mensen, die hem niet bedringen, die zijn
verwondde ziel helen...
Alstublieft, lieve mensen met een hart, geeft uzelf een duw en Easy
een kans, lang zal hij het niet meer uithouden!! Easy, wij denken
aan je...hou vol!!!
Ela.
----------------------------------------------------------
29.04.06:
Hi, ich heiße Easy und bin ein Senfhund
(jeder hat seinen Senf dazugegeben) von stattlicher Größe und
wünsche mir so sehr, dass mein künftiges Leben so wird, wie mein
Name sagt.
Seit ca. 3 Jahren sitze ich nun schon in "Einzelhaft "ohne
Unterbrechung
an einer 80 Zentimeter kurzen Kette neben meiner Hütte auf blankem
Beton
( fressen, pischern, koten, schlafen ). Für mich heißt dass, nie
Rennen und
Toben, nie an Grashalmen schnüffeln, nie Scharren oder
Mäusebuddeln,
nie mit Freunden toben und vor allem nie mit meinen Zweibeinern
an
einem warmen Plätzchen kuscheln.
Meine Erfahrungen mit männlichen Zweibeinern sind nicht die
besten,
daher fasse ich schneller Vertrauen zu den weiblichen, aber auch
da
bin ich anfangs skeptisch aber freundlich.
Ich glaube, ich benötige zu Beginn etwas Geduld von meinen neuen
Zweibeinern.
Gern würde ich in ein Haus mit Garten ziehen; Kinder kenne ich
nicht, deshalb meide ich sie. Eine nette, kastrierte Hündin wäre
wohl kein Problem, das müßten wir ausprobieren.
Natürlich habe ich auch viel zu bieten:
bin schon "hundeweise", nämlich 8 Jahre alt und würde gerne
doppelt
so alt werden (aber nicht im Tierheim).
Wer bringt mir bei, wie ich Zweibeinern ein Leben lang die
Treue
halten kann??
Ich warte noch in einem Tierheim in Polen auf Euch und wenn Ihr
mich wollte und ich ausreisen darf, werde ich vorher in Polen
nochmal geimpft, gechipt und bekomme einen EU-Heimtierpass.
In einem Haushalt mit vielleicht nur weiblichen Zweibeinern könnte
ich glücklich sein, hier in Polen bin ich nuuuur traurig!
29-04-06:
Hi, ik heet Easy en ben een
''van-alles-hond'' ( ieder heeft zo zijn deel gegeven) , van
behoorlijke grootte en wil niets anders, als dat mijn leven zo
wordt, zoals mijn naam betekent.
Sinds 3 jaar zit ik nu al in ''eenzame opsluiting'' zonder
onderbreking aan een 80cm korte ketting naast mijn hut, op kaal
beton (eten, drinken, plassen, poepen en slapen). Voor mij betekent
dat: nooit rennen, spelen, nooit aan grassprietjes ruiken, nooit
muizeholletjes uitgraven, nooit met vrienden spelen en vooral nooit
met mijn 2-beners op een warm plekje knuffelen.
Mijn ervaringen met mannelijke 2-beners zijn nou niet de beste,
daarom vat ik eerder vertrouwen in vrouwelijke, hoewel ik daarmee
ook eerst sceptisch ben maar vriendelijk.
Ik geloof, dat ik in het begin wat geduld nodig heb bij mijn nieuwe
2-beners.
Heel graag zou ik in een huis met tuin willen wonen, kinderen ken
ik niet, hou me daarom er verre van. Een lieve gestereliseerde teef
zou leuk zijn maar ook dat moeten we uit proberen.
Natuurlijk heb ik een heleboel te bieden: ik ben al een
''hondenwees'', nl al 8 jaartjes en ik wil heel graag dubbel zo oud
worden (maar dan niet hier).
Wie kan mij leren, hoe ik 2-beners een levenlang trouw kan
bieden??
Ik wacht nog in dit asiel in Polen op jullie en wanneer een van
jullie mij hebben wil en ik mag uitreizen, wordt ik hier eerst nog
geent, gechipt en krijg ik een EU- Huisdierpaspoort.
In een huishuoden met misschien alleen vrouwelijke 2-beners kon ik
wel eens heel gelukkig worden, hier in Polen ben ik alleen maar
verdrietig!